Του Σταύρου Μαρίνη
Το παραμύθι ξεκίνησε πριν 4 χρόνια και κράτησε μόλις 4 μήνες , περισσότεροι μου φαίνονταν αφού ήταν από τα αγαπημένα μου παραμύθια γιατί για μένα ήταν
ΑΛΗΘΙΝΟ. Έχω γράψει κείμενα για την
ΑΓΑΠΗ τα οποία άρχισαν συζητήσεις μαζί μας και μας έφεραν πιο κοντά. Σήμερα μου φαίνεται αδιανόητο να επαναλάβω ένα από αυτά. Απλά γιατί φεύγοντας για ένα ταξίδι σας οφείλω μια αφήγηση που θα σας κάνει να νιώσετε και πάλι άνθρωποι. Βέβαια οι δικοί μας αναγνώστες ελάχιστα μπορούν να διαβρωθούν από το ότι συμβαίνει γύρω τους. Γιατί είσαστε μοναδικοί , καθόλου tromaktikoi δεν ζείτε στις ζούγκλες και δεν έχετε
ΟΥΔΕΜΙΑ σχέση με τα άγρια θηρία. Είσαστε
ΑΝΤΙΣΙΩΝΙΣΤΕΣ και θέλετε μια
ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΥΡΩΠΗ. Πάμε όμως στην Ιστορία μας. Εάν κάποιος σας θέλει χωρίς φωνή , εάν κάποιος προσπαθεί να σας βάλει στα μέτρα του, εάν κάποιος σας αναγκάζει να γίνεστε κακός με τους τρίτους σίγουρα τα υποκειμενικά του κίνητρα δεν τον αφήνουν να δει πόσο ζημιά σας κάνει. Θεωρεί ότι είσαστε
ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΙ να γίνετε κακοί , να εγκαταλείψετε τις Ιδέες σας , να κάνετε πως δεν βλέπετε για να του αποδείξετε το αυτονόητο ότι είσαστε εκεί επειδή τον αγαπάτε αλλά δεν είσαστε διατεθειμένοι να τον κάνετε να νιώσει καλά , ούτε να υποκριθείτε ότι σας αρέσει η συμπεριφορά του , ούτε βέβαια να βαπτίζετε το
ΜΑΥΡΟ ΑΣΠΡΟ και το
ΚΑΛΟ ΚΑΚΟ.