Ο Κιμούλης, η ανθρωποφαγία και η… κατσίκα του γείτονα

από Μάνος Τσαγκαράκης

Είναι στιγμές –και, δυστυχώς, εδώ και χρόνια δεν είναι απλώς «στιγμές»- που ντρέπομαι επειδή είμαι δημοσιογράφος. Στα σχεδόν 34 χρόνια της «καριέρας» μου (επειδή έτσι την αποκαλούν οι συνάδελφοί μου), έμαθα μερικά απλά πράγματα που μου χρησίμευσαν να (προσπαθώ να) ασκώ «λειτούργημα» και όχι «επάγγελμα». Και κυρίως να βλέπω «πίσω» από την είδηση, χωρίς ανθρωποφάγο διάθεση. Αν το πέτυχα ή όχι, θα φανεί… μετά θάνατον!

Η περίπτωση του Γιώργου Κιμούλη τράβηξε το ενδιαφέρον μου γιατί είναι ένας άνθρωπος που έτυχε να συνυπάρξω μαζί του κατά τη διάρκεια της θητείας μας στο Πολεμικό Ναυτικό και μάλιστα στον ίδιο χώρο. Είχα πάντα την αίσθηση ότι είναι ένας ευθύς, έντιμος και ντόμπρος άνθρωπος και γνώριζα ότι ουδέποτε στη διάρκεια της καριέρας του (χωρίς εισαγωγικά αυτή) είχε εκμεταλλευτεί τη φήμη του για προσωπικό όφελος, ότι δεν είχε δώσει αφορμές για δυσμενή σχόλια ή κακεντρεχή κουτσομπολιά.

Μοιραία, «έπεσα από τα σύννεφα» -κατά την προσφιλή φράση κλισέ πολλών του συναφιού μας- όταν έμαθα ότι καταζητείται για οφειλές στο δημόσιο, ότι έχει εξαφανιστεί για να αποφύγει τη σύλληψη, ότι κρύβεται σαν κυνηγημένος σε σπίτια συναδέλφων του, ότι γίνονται επιχειρήσεις της Αστυνομίας για τη σύλληψή του, ότι, ότι…Ώσπου διάβασα την επιστολή- απάντηση που έγραψε και κατάλαβα πολλά:

1ον. Ότι το σύστημα υπηρετεί πιστά την τακτική «όποιος δεν είναι με το μέρος μας είναι εχθρός μας» και ξεφτιλίζει με τον χυδαιότερο τρόπο όσους θέλει ή μπορεί, στην προσπάθειά του να εμφανιστεί ως αδέκαστο. Όχι, δεν το κατάλαβα τώρα αυτό, απαντώ σε όσους βιαστούν να αναρωτηθούν. Αλλά όταν κάτι τέτοιο συμβαίνει σε έναν άνθρωπο που θεωρείς «δικό σου», είναι πιο σκληρό…

2ον. Ότι το «φιλοθεάμον κοινό» -όπως το αποκαλεί ο Γιώργος Κιμούλης- δεν έγινε πιο ανθρώπινο από τις στερήσεις και τα βάσανα που του απέφερε η κρίση. Εξακολουθεί να ενθουσιάζεται βλέποντας χριστιανούς στην αρένα, έστω κι αν γνωρίζει ότι σε μια παρόμοια αρένα έχει ριφθεί το ίδιο! Σαν τον κτηνοτρόφο που, αντί να παρακαλάει να γίνει καλά η δική του κατσίκα, προσεύχεται να πεθάνει η κατσίκα του γείτονα!

3ον. Ότι τα περιβόητα «προσωπικά δεδομένα» πάνε περίπατο ανάλογα με τις ορέξεις των εργαλείων του συστήματος. Η τακτική είναι παλιά: δίνουν ονόματα στη δημοσιότητα μόνο όταν είναι σίγουρα ότι θα προσελκύσουν την κοινή γνώμη κι ότι θα κρατηθούν για μέρες στην επικαιρότητα αποσπώντας την προσοχή από πολύ σοβαρότερα ζητήματα. Διότι, καθημερινά ανακοινώνονται τέσσερις και πέντε συλλήψεις για χρέη στο δημόσιο. Όμως, μόνο των «επωνύμων» οι ταυτότητες αποκαλύπτονται.

4ον. Ότι είναι θλιβερό να υποχρεώνεται ένας άνθρωπος να «ξεβρακωθεί» δημόσια για το τι έχει κάνει και τι έχει αποκτήσει στη ζωή του, ώστε να αποδείξει ότι «δεν είναι ελέφαντας» μόνο και μόνο επειδή είναι «επώνυμος». Γιατί να το αποδείξει; Και σε ποιους; Αυτούς που τον όρισαν ως σφάγιο στην ανθρωποθυσία;

5ον. Ότι το κύκλωμα που λέγεται Μ.Μ.Ε., παρά τα όσα έχει υποστεί τα τελευταία τρία χρόνια (και είναι πάρα πολλά) από αυτούς που του επέβαλαν τον πιο άθλιο τρόπο άσκησης του λειτουργήματός του, μυαλό δεν βάζει! Και εξακολουθεί ως πιστός υπηρέτης του καθεστώτος να ρίχνει αμείλικτα χριστιανούς στα λιοντάρια, χωρίς να ρωτήσει μπας και κατά λάθος λατρεύουν το… Μίθρα! Πού πήγαν, διάβολε, οι αρχές της δημοσιογραφίας; Πού χάθηκε το «αθώος μέχρις αποδείξεως του εναντίου»; Πού λοξοδρόμησε η «διασταύρωση της είδησης»;

Δεν έχω πρόθεση να υποστηρίξω το Γιώργο Κιμούλη επειδή υπηρετήσαμε μαζί. Απλώς ενοχλούμαι γιατί βλέπω να γίνεται βορά στα άγρια θηρία μόνο και μόνο επειδή κάποιες επιλογές του δεν πέτυχαν, την ίδια στιγμή που παραμένουν στο απυρόβλητο μεγαλοεπιχειρηματίες που δεν οφείλουν μόνο στο δημόσιο αλλά και σε όσους εργάστηκαν γι’ αυτούς αφήνοντας οικογένειες να λιμοκτονούν.

Και λυπάμαι γιατί, μοιραία, ο «κληρούχας» μου ο Γιώργος θα κατατάξει και εμένα –και πολλούς άλλους που εξακολουθούν να υπηρετούν έντιμα τις δημοσιογραφικές αρχές- στην ίδια κατηγορία με αυτούς που τον «φωτογράφισαν» ως απατεώνα, φοροφυγά, κακοπληρωτή, διαπλεκόμενο κλπ.Ε, λοιπόν, όσο κι αν προσωπικά δεν φταίω, του ζητώ συγνώμη. Γιατί κάποιος πρέπει να το κάνει και σίγουρα δεν θα το κάνουν αυτοί που πραγματικά φταίνε!