"Κλαις, όχι για τον άνθρωπο που έφυγε, αλλά γι’ αυτούς που μένουν και ξεφτιλίζονται ακόμη λέγοντας πράγματα που δεν ισχύουν ή που δεν τα πιστεύουν καν γιατί… ακόμη τον τρέμουν κι από κει που βρίσκεται. ✖✖✖Αυτά τα θλιβερά ανθρωπάκια που συνωστίζονταν στις «αυλές» και τα «προαύλια» δεν είχαν υποψιαστεί ΚΑΝ ότι ο ΠΡΩΤΟΣ που τους περιφρονούσε πιο πολύ απ’ όλους ήταν εκείνος που έγλειφαν και αποθέωναν από το πρωί ως το βράδυ. ✖✖✖ Και τούτο, γιατί ειδικά ο Λαμπράκης ζούσε σ’ έναν ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟ, όπου ελάχιστοι είχαν πρόσβαση, και όχι πάντα για καλό. ✖✖✖Κι αν κάτι εκτιμώ σε ένα οποιοδήποτε άτομο είναι το να μην ...
έχει σε απολύτως καμία εκτίμηση τη γνώμη των άλλων. Ε, στον τομέα αυτόν ειδικά, ο εκλιπών ήταν αληθινός «μαέστρος» - τελεία και παύλα. ✖✖✖Κατά τα λοιπά, αν κάποιος ήθελε να συνοψίσει το τι έκανε τουλάχιστον στα μίντια, που είναι και ο τομέας μας, δεν θα έπεφτε και τόσο έξω αν έλεγε το εξής: ο Λαμπράκης ήταν ο εκδότης που κατάφερε να κάνει τα πιο προχωρημένα για την εποχή τους ΜΜΕ και να τα χρησιμοποιήσει κατά τον πλέον ατυχή -για τον ίδιο προσωπικά τρόπο! Τόσο ατυχή, ώστε κατάφερε να τα χάσει μέσα από τα χέρια του! Πραγματικά, πρόκειται για φοβερό κατόρθωμα, αν το καλοσκεφτούμε. Πώς το πέτυχε; Ο Θεός κι η ψυχή του…
Πώς γίνεται να έχεις στην απόλυτη κυριαρχία σου τους μεγαλύτερους τίτλους των μίντια, να καταφέρνεις να μη βγάζεις λεφτά ο ίδιος προσωπικά, ενώ πλούτιζε ακόμη και ο κάθε β’ κατηγορίας συνεργάτης σου, και στο τέλος να βρεθείς και χρεωμένος και μειοψηφία, παρακαλώ! ΜΑΓΙΚΟ; ✖✖✖Δηλαδή από τη μια μεριά όλη η Ελλάδα σε θεωρεί, καλώς ή κα-
κώς, κάτι σαν σύμβολο του πνιγηρού γόρδιου δεσμού ΜΜΕ και πολιτικών, σαν όνομα κατατεθέν ενός συστήματος που ανεβοκατεβάζει κυβερνήσεις και συνειδήσεις, κι από την
άλλη να μην κάνεις κουμάντο ούτε στα του οίκου σου! Πώς γίνεται αυτό;✖✖✖Εκτός αν ενδιαφέρεσαι μόνο για το power game και την εξουσία, αλλά ουδόλως για το χρήμα και τις
επενδύσεις σου. Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες. Ομως… για πόσο; Αν ο Λαμπράκης ήταν ΜΟΝΟ αυτό που όλοι λέγανε, δηλαδή ο μαέστρος του παρασκηνίου, έως ότου
αποδειχτεί ότι δεν τα κατάφερνε πια και τόσο, μια που όλες οι πολιτικές του επιλογές τις τελευταίες δεκαετίες ήταν από «φάουλ» έως «πέναλτι» και «κόκκινη κάρτα», πού διοχετευόταν όλη η ΙΣΧΥΣ που υποτίθεται ότι είχε; ✖✖✖ Πώς γίνεται δηλαδή ένα τέτοιο μυαλό να κάνει σωρηδόν τις ιστορικά λανθασμένες επιλογές του 1965 (να πω και του ’67;), του 1989, αλλά και μέχρι πρόσφατα του 2007, όταν ζητούσε από τον
σημερινό παντοδύναμο ακόμη πρωθυπουργό να ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΙ για το καλό του… ΠΑΣΟΚ;✖✖✖Κι
επειδή κανείς δεν διανοείται να αμφισβητήσει τη διάνοια του ανδρός, τότε
μάλλον η αλήθεια θα πρέπει να αναζητηθεί υπό διαφορετικούς όρους στον ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟ, στον οποίο είχε επιλέξει να ζει από πολύ νωρίς. ✖✖✖ Επίσης, ο εκδότης προώθησε συνειδητά και τον «ιδρυματισμό» των δημοσιογράφων σε μια προσπάθεια να τους
ελέγχει όσο πιο αποτελεσματικά γινόταν. Για πολλά χρόνια π.χ. επέβαλε την αποκλειστικότητα και τη μονοθεσία στον ΔΟΛ… και απο κει και πέρα μόνο σε κρατι-
κές υπηρεσίες. ✖✖✖Πολύ ικανοί δημοσιογράφοι «εκβιάστηκαν» να εγκαταλείψουν δεύτερες και τρίτες δουλειές που τους εξασφάλιζαν όχι μόνο τα προς το ζην, αλλά και μια σχετική
ανεξαρτησία έναντι του εργοδότη τους. ✖✖✖Ηταν μια συνειδητή επιλογή του συστήματος Λαμπράκη - Ψυχάρη που μόνο καλό δεν έκανε στον κλάδο, αλλά ενίσχυσε την «κρα-
τικοποίηση» πολλών δημοσιογράφων που βρέθηκαν να εξαρτώνται μόνο από τον ΔΟΛ και το Δημόσιο. Τα οποία, κατά σύμπτωση, πήγαιναν συνήθως μαζί: είτε είχες και τα δύο είτε κανένα! ✖✖✖Ή μήπως είναι τυχαίο ότι… έτρεμαν στην ιδέα μήπως συναντηθούν μαζί του στο ασανσέρ ή στον διάδρομο, νιώθοντας προκαταβολικά δέος για το τι θα σκεφτεί στη θέα τους ο «ηγεμόνας». ✖✖✖ Πραγματικά αρρωστημένες καταστάσεις για όσους έχουν ζήσει σε εξίσου μεγάλα, αλλά πολύ πιο ανεκτικά «μαγαζιά» που τιμούσαν και δεν ισοπέδωναν τον δημοσιογράφο".
ΟΦΦΙΣ(ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου