Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2017

Σχεδόν δέκα χρόνια μετά δεν μετανιώνουμε για το εγχείρημά μας

Είναι η αρχική μας ανάρτηση στο ιστολόγιο που ακόμα "κρέμεται" στο διαδίκτυο για να μας θυμίζει ποιοι είμαστε. Το κόστος της ύπαρξής του  -σχεδόν δέκα χρόνια μετά- ιδιαίτερα υψηλό για μένα. Το τίμημα της ελευθερίας βαρύ και οι συνέπειες σχεδόν ανυπολόγιστες. Στα σημερινά δεδομένα το τότε εγχείρημά μου φαντάζει (για κάποιους άσπονδους φίλους είναι κιόλας) βουτιά στο ΚΕΝΟ.
Μέσα από αυτό το ιστολόγιο που δεν έγινε σε πείσμα όσων έβλεπαν οικονομικά οφέλη πίσω από το εγχείρημα ποτέ site, διαλύθηκαν όλες οι ελπίδες για κάτι το διαφορετικό που θα είχε διάρκεια και στήριξη από όσους τάχα αναζητούσαν ΑΛΗΘΕΙΑ, και σκληρή αλλά όχι άδικη κριτική στα κακώς κείμενα μιας κοινωνίας βουτηγμένης στα σκ@τ@. Φυσικά και δεν μετανιώνω ούτε για όσα πρέσβευε και πρεσβεύει αυτό το ιστολόγιο, ούτε φυσικά για το θνησιγενές του πράγματος. Ήξερα από τότε που θα οδηγούσε όλο αυτό.

Γνώριζα πως ελάχιστοι "φίλοι" θα το στήριζαν και ακόμα λιγότεροι αναγνώστες θα το ακολουθούσαν στα δύσκολα. Ήξερα πολύ καλά πως κάποτε θα με λύγιζαν οι αγωγές από τους οικονομικά ισχυρούς ή οι απειλές από τους διαδικτυακούς μου  αντιπάλους. Ήξερα με λίγα λόγια πως το καλό επικρατεί μόνο στις χολυγουντιανές ταινίες! Όπως δείχνουν τα πράγματα το ιστολόγιο αυτό θα υπάρχει και έως τις 28 Ιουνίου 2017 όπου θα συμπληρώνει και μαθηματικά δέκα χρόνια διαδικτυακής παρουσίας.

Μαζί με αυτό και άλλα δυο ιστολόγια θα υπάρχουν για να θυμίζουν πως έγιναν όλες οι προσπάθειες για να διατηρηθεί μια διαφορετική φωνή στον διαδικτυακό μας βόθρο απαξίωσης των πάντων. Το ιστολόγιο είχε προβλέψει από τότε πως η φίμωση και η πλήρης απαξίωση κακώς αποκαλούμενων συστημικών ΜΜΕ θα οδηγούσε σε άνοδο πατριδοκάπηλων φωνών που θα έμπαιναν και στο κοινοβούλιο για να καταλύσουν εκ των έσω την αστική μας δημοκρατία.

Είχε από τότε κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου για μια Δικαιοσύνη που αλληθώριζε και έβγαζε αποφάσεις υπέρ των οικονομικά ισχυρών. Η δική μας διαφορετικότητα είναι "κρεμασμένη" και μπορεί εύκολα να αναλυθεί από τον ιστορικό του μέλλοντος. Λέγαμε πολύ λιγότερα από όσα γνωρίζαμε και προειδοποιήσαμε σε όλους τους τόνους για ό,τι σήμερα μας συμβαίνει.

Η συνωμοσία της σιωπής αρχικώς έδειχνε πως θα έσπαγε  αφού δεκάδες άλλα μικρά ΜΜΕ μας ακολούθησαν μέχρι να γίνουν και αυτά μέρη του προβλήματος.

Το διαδίκτυο γέμισε ξαφνικά από δήθεν αντικειμενικές φωνές που αναζητούσαν την αλήθεια!

Η αλήθεια ήταν πως αναζητούσαν μια χούφτα ευρώ από μια διαφημιστική πίτα που ήταν ορθάνοιχτη σε οποιοδήποτε πονηρό ντύνονταν τον μανδύα του "επαναστάτη".

Έτσι διαβάσατε για γερμανοτσολιάδες, μνημονιακούς, δωσιλόγους και ένα σωρό άλλες ευφάνταστες κατηγορίες για το σύνολο σχεδόν του πολιτικού μας συστήματος.

Γιατί στην Ελλάδα που λιμοκτονεί , στην Ελλάδα που χρωστάει δις ευρώ στους δανειστές της κάποιοι εξακολουθούν και πλουτίζουν εις βάρος όλων μας.

Όχι αυτό δεν είναι ο καπιταλισμός όπως σας λένε οι αριστεροί σας φίλοι, αλλά μια στρεβλή εικόνα της τελευταίας Σοβιετίας!

Καθώς όλο και λιγότερο θα συνομιλούμε μέσα από εδώ εύχομαι κανείς νέος να μην ακολουθήσει το άλμα αυτό στο "κενό" που έκανα πριν δέκα περίπου χρόνια.

Φυσικά και δεν μετάνιωσα για την προσπάθεια αλλά θεωρώ πως ήταν μάταιη και δεν θα ήθελα ουδείς νέος να σπαταλήσει χρόνο και χρήμα για να μάθει πως τελικά ένας κούκος και πολλοί άλλοι μπούφοι που το παίζουν κουκουβάγιες  δεν είναι δυνατόν να φέρουν την "Άνοιξη".

Το κείμενο φυσικά είναι αφιερωμένο και σε όσους βοήθησαν , έφυγαν , εκδιώχθηκαν ή απλώς κουράστηκαν.

Βλέπετε τα δικά μου λάθη ήταν πολλές φορές μεγαλύτερα και από την αγάπη μου για ένα ελεύθερο μέσο.

Το συγγνώμη δεν έχει καμία αξία όταν η ίδια η ζωή έχει αποφασίσει για το αποτέλεσμα ενός εγχειρήματος.

Ο Θεός μάλλον γελούσε όταν το καλοκαίρι του 2007 παρακολουθούσε όχι τι γράφαμε αλλά τι σκεφτόμασταν και πόσα όνειρα κάναμε πως τάχα  μπορούμε να αλλάξουμε τον χώρο της ενημέρωσης στην πατρίδα μας.

Δέκα χρόνια μετά η ενημέρωση στην πατρίδα μας είναι σαφέστατα χειρότερη και από αυτή που εμείς τότε καταγγέλλαμε δημόσια.

Αυτοί που μένουν αναλλοίωτα βαρετοί, προβλέψιμοι και κολλημένοι σε μύθους , ιδεοληψίες και διαρκές κανάκεμα είναι οι διαδικτυακοί αναγνώστες. Η πλειοψηφία τους τουλάχιστον.

Έχουμε τα ΜΜΕ που μας αξίζουν, έχουμε τους πολιτικούς που μας αξίζουν επίσης , και φυσικά τα ΜΜΕ που μας εκπροσωπούν απόλυτα!

Όλα τα άλλα είναι άλλα λόγια να αγαπιόμαστε. Εγώ φυσικά δεν έχω καμιά όρεξη για τέτοιες  "αγάπες" με όσους με πρόδωσαν και με οδήγησαν στο να ξεκινώ και πάλι από την αρχή.

Σε όσους στεναχώρησα, σε όσους φάνηκα ανάξιος ή λίγος για τα μέτρα τους , σε όσους τελικά δεν με κατάλαβαν ποτέ δεν έχω παρά να ζητήσω μια συγγνώμη.

Μια συγγνώμη που ήμουν τόσο ξεκάθαρα προσκολλημένος στις δικές μου Ιδέες και απόψεις για την ζωή και τον άνθρωπο.

Σε μια κοινωνία που η ηθική δεν έχει καμιά θέση αναζήτησα διέξοδο στο να δημιουργήσω μια ΑΛΗΘΕΙΑ που κανείς δεν ήθελε να ακούσει.

Μια αλήθεια που πλήγωσε τελικά εμένα και τα όνειρά μου.


Σ.Μ

Δεν υπάρχουν σχόλια: