Δευτέρα, 28 Δεκεμβρίου 2015

Όλοι οι άνθρωποι έχουν τις αντοχές τους

Τελικά κανείς δεν μπορεί να ζει συνεχώς χωρίς όρια!! Πιστέψαμε πως θα καταφέρναμε να "επιβιώσουμε" σε ένα άκρως ανταγωνιστικό περιβάλλον που η είδηση είναι "προϊόν" και που οι αλήθειες δεν πουλάνε.



Πιστέψαμε πως υπήρχε ένας σημαντικός Ελλήνων που θα ήθελαν το διαφορετικό. Πιστέψαμε πως θα μπορούσαμε με ένα απλό ιστολόγιο να αλλάξουμε κακώς κείμενα δεκαετιών και τελικά αποτύχαμε. Τι διαβάζει ο Νεοέλληνας , "ειδήσεις" που εξάπτουν την φαντασία του, κουτσομπολιά , "ειδήσεις" για αίμα , σπέρμα και κυρίως όσες δεν τον στεναχωρούν.

 Οι δικές μας "επιτυχίες" ήταν θανάσιμες καταδίκες για την συνέχεια μας. Τι και εάν από το 2008 φωνάζαμε για χρεοκοπία , τι και εάν λέγαμε το 2013 πως δεν πάει άλλο με τα μνημονιακά μέτρα και πως όλοι μαζί θα έπρεπε να επιλέξουμε τον πιο δύσκολο δρόμο της ΡΗΞΗΣ με ό,τι μας κρατάει ομήρους στα χέρια των δανειστών μας.


 Νίκησαν αυτοί που κορόιδεψαν για εύκολες λύσεις και σκίσιμο των μνημονίων και τελικά έφεραν τρίτο μνημόνιο και χειρότερο. Αντιδράσαμε στο σύμφωνο συμβίωσης των ομόφυλων ζευγαριών και μας είπαν ομοφοβικούς.  Μας ειρωνεύτηκαν όταν από το 2008 φωνάζαμε για τους παράνομους μετανάστες που απειλούν την κοινωνική μας συνοχή.


Τώρα τελευταία μας "έκραξαν" επειδή στηρίξαμε την μόνη ελπίδα που βλέπαμε για να υπάρχει μια ισχυρή αξιωματική αντιπολίτευση και να μην διαλυθεί η ΝΔ στηρίζοντας με πάθος την υποψηφιότητα του Απόστολου Τζιτζικώστα.


Και κάπου μέσα στις γιορτές τα δικά μας προβλήματα αυξήθηκαν σε σημείο που ακόμα και το γράψιμο ενός κειμένου για αυτό το ιστολόγιο να μας προκαλεί θλίψη. Θλίψη για όσα χάσαμε όλα αυτά τα πέτρινα για εμάς χρόνια. Θλίψη γιατί η ζωή μας δεν έμεινε απλώς στάσιμη αλλά πήγε σε σημεία που ουδέποτε είχαμε φανταστεί.


Η ώρα των μεγάλων αποφάσεων , η ώρα της απαλλαγής μας από τα "βάρη" που οι ίδιοι φορτώσαμε στις πλάτες μας θα έρθει σύντομα. Βαρεθήκαμε τα συστημικά ΜΜΕ , βαρεθήκαμε τους φίλους και τις φίλες που μας πούλησαν για την σιγουριά , βαρεθήκαμε τους ίδιους μας τους εαυτούς σε σημείο που λέμε ΞΕΚΑΘΑΡΑ πως δεν έχουμε καμιά θέση σε ό,τι συμβαίνει.


Μας είναι άγνωστα τα "ήθη" και τα "έθιμα" μιας ρηχής εποχής που δεν μας αγγίζει. Μας είναι μαρτύριο να μιλάμε για μεταρρυθμίσεις που στα δικά μας αυτιά ηχούν ως νέες αυτοκτονίες , νέοι άνεργοι , νέα παράξενα βίτσια θεσμοθετημένα από βουλευτές μαριονέτες μια Παγκόσμιας Τάξης Πραγμάτων που μας προκαλεί αηδία.


Δεν ξέρω εάν εσείς οι λίγοι που εξακολουθείτε να μας διαβάζετε το κάνετε από συνήθεια ή είναι συνειδητή σας επιλογή , το μόνο που ξέρω είναι πως δεν γίνεται να συνεχίσουμε να κάνουμε το χόμπι μας για μια χούφτα ανθρώπων.


Η δική μας φωνή αδύναμη , νωχελική δείχνει πως σιγά-σιγά ξεψυχάμε σε μια μάχη που φαίνονταν αρχικώς χαμένη αλλά που μας ενθουσίαζε η "λογική" της υπέρβασης. Σήμερα αυτή η τρέλα μας , αυτό το πάθος μας έχει συντριβεί σε μια ΜΙΖΕΡΗ και ΑΠΑΝΘΡΩΠΗ πραγματικότητα που δεν θέλουμε να είμαστε μέρος της. Να πάμε να ζήσουμε σε έναν "άλλο" κόσμο ή να καταστρέψουμε τα πάντα; Αυτό το ερώτημα περιμένει απάντηση. Όμως ο πολύτιμος χρόνος χάνεται και η κοινωνία μας πάει καθημερινά από το κακό στο χειρότερο. Δεν είμαστε διατεθειμένοι να υποχωρήσουμε , ούτε να παραδοθούμε άνθρωποι είμαστε και εμείς και έχουμε (δυστυχώς) τις αντοχές μας τις οποίες έχουμε ξεπεράσει προ πολλού.

Σ.Μ 

Δεν υπάρχουν σχόλια: