Πέμπτη, 6 Αυγούστου 2015

Η ανάγκη αντικομμουνιστικής συσπείρωσης


του Γεώργιου Μακρή*


Αν και ο «αντικομμουνισμός» δεν αποτελεί αυτόφωτη έννοια, καθώς ετεροπροσδιορίζεται ως αντιπαρατιθέμενος στον κομμουνισμό, αυτό δεν σημαίνει πως δεν μπορεί να καταστεί μια απολύτως σοβαρή και χρήσιμη πολιτική τάση. Το πρόβλημα με το πουκάμισο του αντικομμουνισμού είναι πως συχνά το ενδύονται γραφικές προσωπικότητες της ακροδεξιάς οι οποίες τον διασύρουν εξαιτίας της ασχετοσύνης τους , καθώς ο μπετόν αρμέ βραχίονας της κομμουνιστικής διανόησης σε όλο του το φάσμα επιδίδεται στην ταύτιση του ενδύματος με εκείνον που το φοράει.

 Η αλήθεια όμως είναι πως πριν την πτώση του σιδηρούν παραπετάσματος (1989) ο αντικομμουνισμός εγκόλπωνε στις τάξεις του ακόμα και αριστερούς ή σοσιαλδημοκράτες. Για να το θέσουμε απλά, δεν χρειαζόταν να είναι κανείς ακροδεξιός, εθνικιστής ή δεξιός για να είναι αντικομμουνιστής, χρειαζόταν απλά να ήταν ελεύθερος άνθρωπος.

Εις ό, τι αφορά δε συγκεκριμένα την χώρα μας, οι ολέθριες αιματοβαμμένες μνήμες που άφησε πίσω της η ΕΑΜοκρατία, τα Δεκεμβριανά και τελικά η κομμουνιστική ανταρσία που οδήγησε στον (κατ’ ευφημισμό) εμφύλιο, ο αντικομμουνισμός είχε αποκτήσει ηθική και αξιακή υπόσταση. Αυτό δεν πρέπει καθόλου να μας ξενίζει: αν σκεφτούμε πως σχεδόν κάθε ελληνική οικογένεια είχε έναν τουλάχιστον δικό της νεκρό από το 1943 έως το 1949, αντιλαμβανόμαστε πως η μνήμη αυτών των ανθρώπων, των παππούδων μας, μπολιάστηκε με μένος για την κόκκινη βαρβαρότητα και τον πορφυρό ολοκληρωτισμό. Αντίθετα όμως στη ροή της ιστορίας και της λογικής, στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης όποιος δήλωνε «αντικομμουνιστής» ήταν αυτομάτως εχθρός και στόχος των «προοδευτικών» (sic) δυνάμεων και ετίθετο στο περιθώριο του δημοσίου λόγου. Ισχυρίζομαι πως αυτό επισυνέβη κόντρα στην ιστορική εξέλιξη και κόντρα στους κανόνες της λογικής , καθώς το σιδηρούν παραπέτασμα γκρεμίστηκε παταγωδώς αφήνοντας να διαφανεί η σήψη και η μιζέρια που παρήγαγε στις χώρες που επικράτησε.

Η αυτιστική αυτή θεώρηση του κόκκινου ολοκληρωτισμού σχεδόν ως μεταπολιτευτική θρησκεία, δημιούργησε όλες τις απαραίτητες συνθήκες ώστε οι πριμιτιβιστές της αριστεράς να ανέλθουν στην εξουσία. Μέσα σε έξι μήνες «πρώτη φορά αριστερά» (ΠΦΑ), η Ελλάδα έζησε καταστάσεις ανεξέλεγκτης ηθικής και οικονομικής χρεωκοπίας ενώ κατέστη περίγελος διεθνώς εξαιτίας της προχειρότητας –αν όχι της δολιότητας- των αριστερών πατερούληδων που ελέγχουν την τύχη της. Γι’ αυτόν τον λόγο ακριβώς, σήμερα όσο ποτέ πριν κατά τη μεταπολίτευση, συντρέχουν οι συνθήκες αλλά και η αδήριτη ανάγκη μιας πλατειάς αντικομμουνιστικής συσπείρωσης το κοινωνικό πέλμα της οποίας να υπερβαίνει τους επιμέρους προσδιορισμούς (πχ. Συντηρητικός, εθνικιστής, φιλελεύθερος, σολιαδημοκράτης κλπ) συγκεντρώνοντας ετερόκλητες πλην όμως ομόκεντρες δυνάμεις στην βάση ενός και μόνο υπέρτατου ιδανικού: της ελευθερίας.

Από τον Θαλή μέχρι σήμερα ισχύει στο ακέραιο το απόφθεγμα πως «η ανάγκη επικρατεί έναντι όλων». Το διακύβευμα μετά το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου είναι ξεκάθαρο: η συσπείρωση όλων των όμορων δυνάμεων έναντι σε εκείνους που επιβουλεύονται την ελευθερία μας. Ο αντικομμουνισμός, ενώνοντας από άκρη σε άκρη τις φιλοδυτικές δυνάμεις (από τις «ευρωσκεπτικιστικές» ως τις «φιλοευρωπαϊκές» συνιστώσες τους), μπορεί και πρέπει να μετουσιωθεί στην συγκολλητική ουσία –στο νήμα που θα ενώσει, αν προτιμάτε- όλες αυτές τις τάσεις σε ένα ελπιδοφόρο μπλοκ εναργούς και ακατάπαυστης αντιπαράθεσης με τους παραδοξολόγους και τους λαϊκιστές. Ο πόλεμος αυτός εναντίον της ανελευθερίας πρέπει να είναι ολοκληρωτικός και με συνεχώς εντεινόμενο ρυθμό ώστε να επιτύχει γι’ αυτό και είναι αυτονόητο πως κανένας δεν περισσεύει σε αυτή την προσπάθεια. Η πρόσφατη ελληνική και ευρωπαϊκή ιστορία βρίσκεται στο πλευρό μας, το ίδιο πρέπει να γίνει και με την διανόηση η οποία δείχνει να έχει παραδοθεί αμαχητί στην ακατάληπτη γοητεία της αριστεράς, καιρός να την επανακαθορίσουμε και να την σαγηνεύσουμε με την δύναμη της ελευθερίας.

*Γεώργιος Χρ. Μακρής
Δικηγόρος Πειραιώς – LLM University of Kent
Υπ. Διδάκτωρ

Δεν υπάρχουν σχόλια: