Δευτέρα, 12 Ιανουαρίου 2015

Η λογική του μίσους

Του Αριστερού Ψάλτη



Η λογική του μίσους έχει καταστρέψει την ελληνική κοινωνία και της έχει προκαλέσει αξιακή κρίση πολύ πιο σοβαρή από την οικονομική. Ο αντίπαλος στο γήπεδο γίνεται εχθρός και πρέπει να δολοφονηθεί. Ο αντίπαλος στο πολιτικό πεδίο γίνεται «λαμόγιο», «πιασμένος», «άνθρωπος των επιχειρηματιών», ή απλά «μνημονιακός», «όργανο της τρόικας, της Μέρκελ κ.λπ.».
Τα όσα ζούμε τις τελευταίες ημέρες με το μακελειό στο Παρίσι δεν είναι πρωτόγνωρα. Τα έχουμε ξαναζήσει στη Νέα Υόρκη και τους δίδυμους πύργους, στη Βρετανία, στην Ισπανία, στον μαραθώνιο της Βοστώνης αλλά και στην Ελλάδα με τους ψευτοεπαναστάτες της τρομοκρατίας που αιματοκύλισαν τη χώρα και θέλουν να συνεχίσουν το θεάρεστο έργο τους.

Αυτή η τρομοκρατία είτε είναι θρησκευτική, είτε είναι πολιτική, είτε ρατσιστική αποτελεί απότοκο μιας λογικής του μίσους που βρίσκεται παντού στην καθημερινότητά μας. Είναι μια λογική που μισεί τον διπλανό γιατί δεν είναι ίδιος. Γιατί δεν πιστεύει στην ίδια θρησκεία, στο ίδιο κόμμα, στην ίδια ομάδα ή απλά γιατί βάζει γκολ στην ομάδα του. Μην ξεχνάμε βεβαίως και τον οπαδικό φανατισμό για τον οποίον έχουμε θρηνήσει δεκάδες θύματα.

Το μίσος αυτό προφανώς και προϋπήρχε της σημερινής κοινωνίας, όμως έχει εξελιχθεί και έχει εξαπλωθεί σε όλο τον κόσμο και για όλες τις δραστηριότητες κι εκφάνσεις.

Δεν είναι ώρα να μιλήσουμε για την τρομοκρατία με βάση τα όσα συνέβησαν στη Γαλλία. Είναι όμως ώρα να μιλήσουμε για το ΜΙΣΟΣ. Αυτό που γεννά την τρομοκρατία σε όποια μορφή κι αν αυτή είναι. Διότι το μίσος για τον αντίπαλο είναι αυτό που οδηγεί τους Χρυσαυγίτες να σκοτώνουν μετανάστες ή Έλληνες όπως ο Παύλος Φύσσας. Το μίσος τους για τη δημοκρατία είναι αυτό που τους κάνει να είναι οι καλικάτζαροι της Βουλής και του πολιτικού συστήματος.

Ομοίως, το μίσος για τον «απέναντι» είναι αυτό που κάνει τους οπαδούς του «κόκκινου» φασισμού να ρίχνουν μολότοφ και να καίνε αθώες ψυχές στη Μαρφίν. Ή να καταστρέφουν ό,τι βρουν στο διάβα τους. Κι όταν δεν ικανοποιούνται με το έργο της καταστροφής μεταπηδάνε στο αντάρτικο πόλης και γίνονται τρομοκράτες.

Ξέρετε και κάτι άλλο; Το μίσος για τον ιδεολογικό αντίπαλο είναι αυτό που κάνει τον «άτεγκτο και αντικειμενικό» δημοσιογράφο Κώστα Αρβανίτη, μίσθαρνο όργανο του ΣΥΡΙΖΑ, να αποκαλεί «μαλάκα» τον Έλληνα πρωθυπουργό. Και που προφανώς θα πάρει μια καλή θέση σε μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί όχι και υπουργός Τύπου και Προπαγάνδας;

Το ίδιο μίσος είναι αυτό που σπρώχνει ανθρώπους όπως ο Παναγούλης, ο Διαμαντόπουλος, η Ζωή Κωνσταντοπούλου, να απειλούν μέσα στη Βουλή με κρεμάλες, λιντσαρίσματα, Ειδικά Δικαστήρια, «γουναράδικα» και εξορίες.

Το μίσος για τον ιδεολογικό αντίπαλο είναι αυτό που φτιάχνει προεκλογικά συνθήματα «να διώξουμε την πιο μισητή κυβέρνηση της μεταπολίτευσης». Δεν την κρίνουν αν είναι καλή, καλή, ικανή ή ανίκανη. Την κρίνουν και την καταδικάζουν με βάση το μίσος που έχουν για τον Σαμαρά, τον Βενιζέλο, τον Θεοδωράκη κ.λπ.

Είναι αυτοί που μισούν τόσο πολύ ή πληρώνονται για να μισούν, που κάνουν σόου μέσα στη Βουλή, στήνουν δωροδοκίες, μιλάνε για ψεκασμούς, εγκληματούν καθημερινά σε βάρος της χώρας αλλά ποτέ δεν τιμωρούνται.

Θα πει κανείς: Πώς κάνεις παραλληλισμούς των δολοφόνων ισλαμοφασιστών της Γαλλίας με τα όσα συμβαίνουν εδώ; Πράγματι, δεν μπαίνουν στην ίδια ζυγαριά, είναι όμως και τα δύο δημιουργήματα μιας αποκρουστικής συμπεριφοράς που λέει «μόνον εγώ δικαιούμαι να ξέρω την απόλυτη αλήθεια. Ή μόνον εγώ είμαι καθαρός και όλοι οι άλλοι είναι βρόμικοι».

Η λογική του μίσους έχει καταστρέψει την ελληνική κοινωνία και της έχει προκαλέσει αξιακή κρίση πολύ πιο σοβαρή από την οικονομική. Ο αντίπαλος στο γήπεδο γίνεται εχθρός και πρέπει να δολοφονηθεί.

Ο αντίπαλος στο πολιτικό πεδίο γίνεται «λαμόγιο», «πιασμένος», «άνθρωπος των επιχειρηματιών», ή απλά «μνημονιακός», «όργανο της τρόικας, της Μέρκελ κ.λπ.».

Ο ξένος γίνεται απρόσωπα «μετανάστης» και κατ’ επέκταση εν δυνάμει δολοφόνος ενώ ο Έλληνας που αγαπάει την πατρίδα του μετατρέπεται εν μια νυκτί σε «Εθνικόφρονα», «ακροδεξιό», «ρατσιστή».

Ο δημοσιογράφος, συνολικά και χωρίς εξαιρέσεις γίνεται «ρουφιάνος και αλήτης», ο δε γείτονας στο διπλανό σπίτι είναι εκ των πραγμάτων «κουτσομπόλης, ενοχλητικός, κακός».

Ο εργαζόμενος του μεροκάματου και ο οικογενειάρχης γίνεται «συντηρητικός», ενώ η έμμισθη εργασία είναι το… χειρότερο πράγμα στον κόσμο και η «ένοπλη ληστεία» είναι… επαναστατική πράξη (βλέπε Ρωμανός).

Και στην καθημερινότητα; Το γλείψιμο στον βουλευτή για μια θεσούλα στο Δημόσιο είναι αυτονόητη πράξη και δεν είναι μίσος για την πρόοδο και την αξιοκρατία αυτού του βασανισμένου τόπου. Ο αγώνας για την επικράτηση με κάθε μέσο που αγιάζεται προκειμένου να επιτευχθεί ο σκοπός δεν είναι κάτι κακό, είναι «νεοελληνική μαγκιά».

Και η κατάληψη της εξουσίας πρέπει να γίνεται με ανήθικους τρόπους, με παιχνίδια στο παρασκήνιο και με deals με επιχειρηματίες που άλλοτε ήταν οι… ταξικοί εχθροί. Δεν είναι μίσος για την πρόοδο και το μέλλον της Ελλάδας όταν υπονομεύονται όλες οι θυσίες του ελληνικού λαού για ένα καπρίτσιο;

Όταν, λοιπόν, το μίσος κυριαρχεί στη ζωή μας δεν έχουμε τύχη για να κάνουμε καλύτερο το μέλλον των παιδιών μας. Αυτή είναι η κατάρα της Ελλάδας.

Δεν υπάρχουν σχόλια: