Παρασκευή, 7 Νοεμβρίου 2014

Ο Άγγελος Αναστασιάδης και η Λιάνα Κανέλλη


Είναι σχεδόν σίγουρο ότι αυτόν τον χριστιανό κατά κόσμον Γιώργο Στύλιο δεν θα τον έπαιρνε είδηση κανένας ότι κατείχε τη θέση του υφυπουργού Παιδείας, εάν δεν είχε το γνωστό επεισόδιο στη Βουλή με την Κανέλλη. Υποθέτω ότι τοποθετήθηκε στη συγκεκριμένη θέση προφανώς για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας κι όχι ως άριστος γνώστης των Αρχαίων Ελληνικών και της Ιστορίας.

Την πάτησε στο επικοινωνιακό κομμάτι λέγοντας στην Κανέλλη ότι της χρειάζεται Κασιδιάρης -ξύλο με λίγα λόγια- για να επανορθώσει αμέσως μετά καταλαβαίνοντας την γκάφα του και να προσθέσει ότι δεν θέλει να γίνει Κασιδιάρης. Μπούρδες κατά το κοινώς λεγόμενο, γιατί όποιος έχει ακούσει την Κανέλλη στη Βουλή ή την τηλεόραση αντιλαμβάνεται πόσο λίγο χρειάζεται για να βγάλει τον πιο ήρεμο άνθρωπο από τα ρούχα του.

Αντί, λοιπόν, να της εξηγήσει ότι είναι εξίσου αδιανόητο και αντιφατικό για έναν λαϊκιστή, όταν μένεις στα βόρεια προάστια με όλες τις ανέσεις σου, να καταλάβει ότι μπορεί και να ενδιαφέρεσαι για τα παιδιά που πεινάνε, προτίμησε να της απαντήσει με την κουτσαβάκικη γλώσσα του πεζοδρομίου. Μία γλώσσα την οποία η Κανέλλη γνωρίζει όχι μόνον να τη χειρίζεται καλά, αλλά και να τη μεταχειρίζεται για λόγους εντυπώσεων. Έχοντας περάσει από το σαλόνι του Λαμπράκη με κοινά ενδιαφέροντα για τις γάτες, την κλασική μουσική και την εξουσία, έπαιξε το επικοινωνιακό εργαλείο σαν κομπολόι στα δάκτυλα, στέλνοντας τον αφελή Στύλιο στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Το ζητούμενο δεν ήταν το ψωμί των παιδιών που υποσιτίζονται αλλά φυσικά ο πόλεμος των εντυπώσεων μέσα από μια μικροπολιτική νοοτροπία.

Κάπου εκεί πετάχτηκε και ο εκπρόσωπος του Σύριζα διεκδικώντας λάφυρα από το πτώμα του πεσόντος υφυπουργού. Για το ηθικόν του πράγματος μέσα από τη γνωστή υστερία του πολιτικού καθωσπρεπισμού «μα πώς είναι δυνατόν να συμβαίνουν τέτοια αίσχη χωρίς να παραιτείται ο υφυπουργός» και τις συνήθεις τιποτολογίες που ακούγονται για να τις πάρει η τηλεόραση και να φτάσουν μέχρι τον απαίδευτο λαό.

Λησμόνησε, προφανώς, ο σύντροφος ότι μεταξύ των βουλευτών του διαθέτει μία κυρία στη Χαλκιδική, η οποία εμφανίζεται ως μπροστάρης των κινητοποιήσεων ενάντια στην εταιρεία χρυσού, όταν με την προηγούμενη εταιρεία που λεηλάτησε την περιοχή είχε υπογράψει συμβόλαιο συνεργασίας, και έναν κύριο ο οποίος, με την ιδιότητα του δικηγόρου, καταδικάστηκε τελεσίδικα για απιστία προς τον πελάτη και τους συνεργάτες του! Έτσι, όπως το ακούτε!

Στην κα Ιγγλέζη και τον κ. Μητρόπουλο αναφέρομαι συγκεκριμένα, από τους οποίους όχι μόνον δεν ζητήθηκε παραίτηση, αλλά ούτε μία ανακοίνωση αποστασιοποίησης από τις πράξεις τους δεν εξεδόθη από το προς το παρόν αντιπολιτευόμενο κόμμα... Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι πράξεις των συγκεκριμένων βουλευτών σε επίπεδο πολιτικής ηθικής ήταν βαρύτερες από την απρέπεια του Στύλιου, στην πολιτική όμως μετράει ο εντυπωσιασμός και όχι η ουσία.

Συγγνώμη, αλλά προτιμώ την μπούρδα του Άγγελου Αναστασιάδη, ο οποίος μετά την ισοπαλία με τη Φιορεντίνα απευθυνόμενος προς τους δημοσιογράφους δήλωσε: «Έτσι ήθελε η Παναγία»! Ναι, έτσι ακριβώς, όπως το ακούτε. Η ορθόδοξη Παναγία υποστήριξε την καθολική Φιορεντίνα και το Πατριαρχείο δεν εξέδωσε ούτε μία ανακοίνωση...

Ήταν πιο πειστικός από τους πολιτικούς.

Μάκης Τριανταφυλλόπουλος 

Δεν υπάρχουν σχόλια: