Πέμπτη, 20 Νοεμβρίου 2014

Τι άφησε πίσω του ο Βασίλης Ζήσης;



Αντίο Βασίλη. Θα κρατήσουμε αναμμένη τη φλόγα που κι εσύ από άλλους παρέλαβες. Και θα τη δώσουμε με τη σειρά μας στους επόμενους. Και δεν θα πιστέψουμε ποτέ ότι ο αγώνας θα τελειώσει αδικαίωτος – όσο και αν θα φαίνεται αδυσώπητα τέτοιος. Ξέρουμε ότι στο τέλος θα δικαιωθεί. Ώστε να παρηγορηθεί και να αναπαυθεί και η δικιά σου ψυχούλα, καλέ και αγαπημένε μας φίλε...


Σάββατο απόγευμα, οικογενειακή σύναξη. Εγώ, συντετριμμένος ακόμη από τον αδόκητο χαμό του Βασίλη. Συγγενής με ρωτάει: «Τι τρέχει;» «Πέθανε ο Βασίλης Ζήσης», του λέω, «ο δημοσιογράφος που είχε την ιστοσελίδα όπου έγραφα παλιότερα». «Πώς τον είπες;» «Βασίλης Ζήσης» ξαναλέω. Δεν ήξερε το όνομα, αν και παρακολουθεί ειδήσεις στην τηλεόραση και διαβάζει εφημερίδα. «Τι να του πω τώρα», λέω μέσα μου, οργισμένος για την τόσο ‘φυσιολογική’ αναξιοκρατία της ελληνικής κοινωνίας, «θα σκέφτεται, ποιος είναι αυτός ο Βασίλης Ζήσης...». «Ήταν τρομερός δημοσιογράφος», του ξαναλέω. «Αυτός έβγαλε το σκάνδαλο Κοσκωτά, την αγορά του αιώνα, τα αρχεία της Στάζι για την τρομοκρατία και τη διαπλοκή, και τι δεν έκανε. Στενός φίλος και συνεργάτης του Μπακογιάννη, προσωπικός φίλος του Σαμαρά και πολλά άλλα». Κάπου εκεί καθησύχασε ο συγγενής μου ότι τελικά δεν έγραφα σε «όποια κι όποια» ιστοσελίδα...

Και κάπου εκεί ξανακύλησε ακόμη ένα δάκρυ, μετά τα πρωινά. «Αδικαίωτος έφυγες ρε Βασίλη», σκέφτηκα. «Ο μέσος Έλληνας ούτε που ξέρει τι άφησες πίσω σου. Ούτε που ξέρει καν ποιος είναι αυτός που πέθανε χθες το βράδυ».

Κι όμως, το έργο τού Βασίλη ήταν τόσο σπουδαίο! Βρέθηκε πάντοτε στην πρώτη γραμμή του πολέμου του καλού ενάντια στο κακό. Και άλλαξε ή πάντως απείλησε να αλλάξει κάμποσες φορές τον ρου της πολιτικής ιστορίας της χώρας. Ποιος άλλος δημοσιογράφος «από τους γνωστούς», από αυτούς που τάχατες φανταζόταν ο συγγενής μου πως μπορεί να γνώριζα, έχει να επιδείξει τέτοιο συγκλονιστικό έργο;

Κι όμως σήμερα χρειάζεται συστάσεις ο Βασίλης Ζήσης απέναντι στον μέσο Έλληνα! Γιατί;

Και ασχέτως του ‘γιατί’, το κυριότερο ερώτημα είναι: Έφυγε όντως αδικαίωτος ο Βασίλης;

Κάθησα και τα σκέφτηκα. Τα έβαλα κάτω. Και τι έγινε που έβγαλε το σκάνδαλο Κοσκωτά, σκέφθηκα. Ο Κουτσόγιωργας τη γλίτωσε λόγω θανάτου, ο Ανδρέας αθωώθηκε με ψήφους 7-6, ο Μητσοτάκης έχτισε πολιτική φαμίλια πάνω στην ψεύτικη ‘κάθαρση’. Και τα νεώτερα σκάνδαλα που διαδέχθηκαν αυτό του Κοσκωτά, κάνουν να ωχριά σε μεθοδεύσεις και έκταση μπροστά τους ο ‘πρωτομάστορας’ της δεκαετίας του ’80...

Και τι έγινε που έβγαλε την αγορά του αιώνα; Βλέπουμε σήμερα το όργιο των δωροδοκιών ατελείωτων υπηρεσιακών και πολιτικών προσώπων για τους εξοπλισμούς και σχεδόν δεν μας κάνει εντύπωση πια. Η σαπίλα κυριάρχησε.

Και τι έγινε που έφερε τα αρχεία της Στάζι; Πόσοι Έλληνες γνωρίζουν σήμερα το περιεχόμενό τους, όταν θα έπρεπε να τα γνωρίζει ο καθένας;

Τι έγινε που τα έβαλε μόνος του με τη διαπλοκή; Η διαπλοκή κυριάρχησε και εξακολουθεί να έχει ισχύ, γενόμενη μέχρι και δέκτης σεβασμού χιλιάδων, αν όχι εκατομμυρίων Ελλήνων. Και ο Βασίλης εκεί, ηθικά όρθιος μεν, αλλά νεκρός, χωρίς να έχει καταγάγει το αποφασιστικό χτύπημα κατά της διαπλοκής, για το οποίο τόσο πολέμησε.

Και τι έγινε που τα έβαλε με την τρομοκρατία; Τα φυντάνια που ξεφύτρωσαν από τον ΕΛΑ και τη 17Ν ζουν και βασιλεύουν, τα φυτώρια νεαρών τρομοκρατών άθικτα, το πολιτικό και δικαστικό σύστημα τρεμαλέο και φοβικό. Η τρομοκρατία είναι εδώ και θα είναι για πολύ καιρό. Άξιζε τον κόπο ο αγώνας του Βασίλη, η στοχοποίησή του;

Και τι έγινε τέλος που το antinews.gr έγινε πόλος έλξης, πηγή έμπνευσης και τόπος ζύμωσης για το τελευταίο γνήσιο πολιτικό κίνημα που είδε αυτή η χώρα, το αντιμνημονιακό κίνημα; Το κίνημα όχι μόνον εξευτελίστηκε από αναξιόπιστους και τυχοδιώκτες πολιτικούς, αλλά και εξετράπη σήμερα πια σε όχημα για την έλευση στην εξουσία των χειρότερων διαδόχων του ΓΑΠ, ενός νέου 2009. Ενώ παράλληλα, το όνειρο της εξόδου από το Μνημόνιο τρεμοσβήνει μέσα σε έναν ακόμη ωκεανό από αμφιλεγόμενους χειρισμούς μας και χαιρέκακες, συμπλεγματικές και άκρως ιδιοτελείς ‘απαιτήσεις των δανειστών’.

Αφήνει λοιπόν πίσω του κάτι ο Βασίλης Ζήσης;

Αφήνει τίποτε περισσότερο από πικρία και απογοήτευση για όσους θέλουμε να ακολουθήσουμε τον ίδιο δρόμο που ακολούθησε η ασυμβίβαστη στόφα του Βασίλη;

Αφήνει έστω μια ελπίδα για όσους βλέπουμε στο βάθος και για τον εαυτό μας, ένα παρόμοιο αδικαίωτο τέλος, μα κι ένα παρόμοιο απογοητευτικό, αν όχι απελπιστικό παρόν;

Αφήνει κάτι τέλος πάντων για όσους θα κάνουμε αυτό που θεωρούμε σωστό, ακόμη και εάν ξέρουμε ότι θα μας βλάψει, αλλά θα το κάνουμε παρά το ότι μας συμφέρει να ‘καθίσουμε στα αυγά μας’ και να μην ‘λακτίζουμε προς κέντρα’;

Κι όμως, αφήνει πίσω του πολύ περισσότερα από όσα φαίνονται.

Ο αγώνας του Βασίλη δεν δόθηκε για να κερδηθεί – όσο και εάν είχε βέβαια στόχο του να τον κερδίσει.

Ο αγώνας του Βασίλη δόθηκε πολύ απλά διότι έτσι έπρεπε. Διότι προς τα εκεί τον καθοδηγούσαν οι ασυμβίβαστες αρχές του. Διότι, πολύ απλά, δεν μπορούσε να κάνει τίποτε άλλο, τίποτε διαφορετικό από το να δώσει τον αγώνα.

Και δεν είναι τυχαίο ότι στον αγώνα του αυτό, όταν πια το Ίντερνετ διέλυσε ορμητικά το πέπλο της αφάνειας, στην οποίο τον είχε καταδικάσει το ελλαδικό εξουσιαστικό σύστημα – ακριβώς μάλιστα τη στιγμή που κουρασμένο και γερασμένο τσακιζόταν πια το μοναδικό του έως τότε σταθερό δημοσιογραφικό αποκούμπι, το θρυλικό Αντί – ο Βασίλης βρήκε δεκάδες και εκατοντάδες ‘εθελοντές κομάντος του διαδικτύου’, όπως τους ονόμασε κάποτε ο Φαήλος Κρανιδιώτης, να πυροβολούν κι αυτοί μαζί του με τη δύναμη της πένας τους κάθε άθλια μεθόδευση κατά της αλήθειας, κάθε άθλια μεθόδευση κατά της πατρίδας.

Αυτό που έγινε στο antinews.gr από τότε που φτιάχτηκε και μέχρι σήμερα, μα ειδικά στα δυόμιση χρόνια από τον Οκτώβριο του 2009 μέχρι το Φεβρουάριο του 2012, δείχνει ακριβώς τη δύναμη του ενός ανθρώπου που έχει το θάρρος να σηκωθεί όρθιος και να πει την αλήθεια. Αμέτρητοι άνθρωποι θα μαζευτούν αίφνης γύρω του από το πουθενά και θα πολεμήσουν και αυτοί για την αλήθεια, για το σωστό.

Και είναι βέβαιο ότι την επόμενη φορά που θα βρισκόταν κάποιος στόχος εξίσου υψηλός και σημαντικός για το σύνολο, ο Βασίλης θα ήταν και πάλι στο κεντρικό πεδίο μάχης για το σωστό και την αλήθεια. Όπως και πράγματι θα είναι στο μέλλον το antinews.gr, διότι όσοι γνωρίζουμε τον Πάνο γνωρίζουμε ότι και αυτός είναι φτιαγμένος από την ίδια ασυμβίβαστη στόφα με του πατέρα του. Και σ’ αυτό τουλάχιστον στάθηκε τυχερός ο Βασίλης Ζήσης, να έχει φυσικό διάδοχο στο έργο του.

Το αρχικό ερώτημα όμως δεν απαντήθηκε: Έφυγε αδικαίωτος ο Βασίλης;

Ναι, ο Βασίλης έφυγε αδικαίωτος. Αυτή είναι η σκληρή, πικρή αλήθεια.

Όμως προορισμός του αγώνα του Βασίλη και του κάθε ασυμβίβαστου ανθρώπου δεν είναι να δικαιωθεί από μόνος του. Δεν θα δικαιωθεί από μόνος του.

Διότι το κακό καταρρέει τελικά από μόνο του. Δεν καταρρέει επειδή το νικάει σε, ας πούμε, ‘κατά μέτωπο μάχη’ το καλό. Καταρρέει από μόνο του, επειδή τελικά δεν μπορεί να σταθεί. Και ήδη βλέπουμε πολλά από αυτά τα κακά τα οποία πολέμησε με πάθος ο Βασίλης να καταρρέουν από μόνα τους μέσα στη γενική απαξίωση.

Τότε όμως γιατί δίδεται ο αγώνας για το καλό;

Δίδεται μόνο και μόνο για μείνει το καλό ζωντανό στις ψυχές μας και στις συνειδήσεις μας. Για να κρατηθεί η φλόγα αναμμένη. Για να την βρουν να καίει οι επόμενες γενιές.

Γι’ αυτό δόθηκε ο αγώνας του Βασίλη.

Και τη δικαίωση θα την δώσει τελικά σε όλους μας, και στον Βασίλη, Αυτός ο Οποίος είπε «Εν τω κόσμω θλίψιν έξετε. Αλλά θαρσείτε, Εγώ νενίκηκα τον κόσμον».

Προς τον Οποίο ας κάνουμε την προσευχή μας, να συγχωρήσει και στον Βασίλη τις ανθρώπινες αδυναμίες του και να τον κατατάξει «εν σκηναίς δικαίων».

Αντίο Βασίλη. Θα κρατήσουμε αναμμένη τη φλόγα που κι εσύ από άλλους παρέλαβες. Και θα τη δώσουμε με τη σειρά μας στους επόμενους. Και δεν θα πιστέψουμε ποτέ ότι ο αγώνας θα τελειώσει αδικαίωτος – όσο και αν θα φαίνεται αδυσώπητα τέτοιος. Ξέρουμε ότι στο τέλος θα δικαιωθεί. Ώστε να παρηγορηθεί και να αναπαυθεί και η δικιά σου ψυχούλα, καλέ και αγαπημένε μας φίλε...

Δεν υπάρχουν σχόλια: