Τρίτη, 1 Ιουλίου 2014

20.000 οι σκλάβες του σεξ στην Ελλάδα

«ΤΑ ΝΕΑ» φέρνουν στο φως τρεις ιστορίες γυναικών θυμάτων εκμετάλλευσης που είχαν το θάρρος να μιλήσουν για την οδύσσεια που έζησαν
Εύη Σαλτού
Ζούσε σε ένα χωριό μιας βαλκανικής χώρας. Η Α.Ρ. είναι η πρωτότοκη κόρη μιας πενταμελούς οικογένειας, με τον πατέρα στη φυλακή και τη μητέρα αλκοολική. Στα 14 της αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το σχολείο και να εργαστεί. Ωσπου κάποια ημέρα, ένας γνωστός της, γνωρίζοντας την άσχημη οικονομική κατάσταση της οικογένειας, της υποσχέθηκε δουλειά σερβιτόρας σε εστιατόριο στην Ελλάδα, σε ένα τουριστικό μέρος.
Ετσι ξεκινά η ιστορία της Α.Ρ., μίας από τις δεκάδες περιπτώσεις θυμάτων trafficking που φθάνουν στα γραφεία του Κέντρου Μέριμνας Οικογένειας και Παιδιού (ΚΜΟΠ). Τρεις ιστορίες γυναικών - θυμάτων εκμετάλλευσης, όπως καταγράφηκαν από τους ειδικούς του Κέντρου, φέρνουν στο φως «ΤΑ ΝΕΑ»: ο φόβος που εξακολουθεί να συνοδεύει τις γυναίκες δεν επιτρέπει ωστόσο τη δημοσιοποίηση στοιχείων που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην αναγνώριση και στον εντοπισμό τους από τους άλλοτε «προστάτες» τους.


Εκτιμάται ότι 27 εκατομμύρια άνθρωποι είναι σήμερα θύματα εμπορίας και εκμετάλλευσης παγκοσμίως. Στην Ελλάδα περίπου 20.000 γυναίκες είναι θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης.

Τη Δευτέρα ολοκληρώνεται η ενημερωτική εκστρατεία «Stop trafficking» που άρχισαν στα μέσα Μαΐου το Κέντρο Μέριμνας Οικογένειας και Παιδιού και το Κέντρο Προάσπισης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΚΕΠΑΔ), με μία σειρά από δράσεις, όπως η λειτουργία σημείων ενημέρωσης σε τριτοβάθμια ιδρύματα σε όλη την Ελλάδα. Στόχος, η ευαισθητοποίηση κυρίως των νέων για το φαινόμενο της παράνομης διακίνησης και εμπορίας ανθρώπων που αποτελεί πλέον το τρίτο μεγαλύτερο οργανωμένο έγκλημα μετά την παράνομη διακίνηση ναρκωτικών και την εμπορία όπλων.


Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ Α.P. Οταν η Α.Ρ. ξεκίνησε το ταξίδι της για την Ελλάδα δεν φανταζόταν τι πραγματικά την περίμενε. Οταν έφθασε, την περίμεναν ένας άνδρας και μία γυναίκα και την πήγαν σε ένα ξενοδοχείο. Εκεί της έδωσαν κάποια εσώρουχα, ζητώντας της να τα φορέσει. Τους εξήγησε ότι δεν ήρθε στην Ελλάδα για να κάνει μια τέτοια δουλειά και τότε την κακοποίησαν σωματικά και άρχισαν να την απειλούν. «Με ανάγκασαν να δουλεύω ως πόρνη σε ένα μπαρ της περιοχής. Ημουν αναγκασμένη να δουλεύω 12 ώρες την ημέρα, επτά ημέρες την εβδομάδα. Με ανάγκαζαν να εργάζομαι ακόμα και τις ημέρες που είχα την περίοδό μου και συχνά χωρίς προφυλάξεις. Επρεπε να δώσω τον καλύτερό μου εαυτό και εάν κάποιος πελάτης παραπονιόταν με χτύπαγαν. Συχνά με αφήναν χωρίς φαγητό για να μην παχύνω και δεν αρέσω στους πελάτες» περιγράφει η Α.Ρ.


Εμενε κλειδωμένη σε ένα ξενοδοχείο με άλλες κοπέλες. Ηταν αδύνατο να αποδράσει, της είχαν αφαιρέσει το διαβατήριο και δεν είχε καν πρόσβαση σε τηλέφωνο. «Κάθε φορά που διαμαρτυρόμουν, με χτυπούσαν και με απειλούσαν. Προσπάθησα να μιλήσω σε πελάτες. Δεν με πιστεύανε, θεωρούσαν ότι ήταν επιλογή μου να εργάζομαι ως πόρνη. Η σωτηρία μου ήρθε από μια έφοδο της Αστυνομίας στο μπαρ. Με τη βοήθεια των αστυνομικών βρήκα καταφύγιο σε έναν ξενώνα κακοποιημένων γυναικών. Παρ' όλη τη στήριξή τους, ακόμα δεν μπορώ να κοιμηθώ τα βράδια».


«Η εμπορία και εκμετάλλευση ανθρώπων είναι μορφή σύγχρονης δουλείας. Δυστυχώς στην Ελλάδα έχουμε μία μερική αντίληψη για το θλιβερό φαινόμενο που λέγεται trafficking, καθώς οι περισσότεροι έχουν στο μυαλό τους πως θύμα trafficking είναι μόνο αυτό που έχει υποστεί σεξουαλική εκμετάλλευση. Στην πραγματικότητα, όμως, αυτή είναι μόνο μία από τις μορφές» επισημαίνει η νομική σύμβουλος του ΚΕΠΑΔ Δήμητρα Παπαγεωργίου.

Η πιο συχνή μορφή «σύγχρονης δουλείας» είναι η σεξουαλική εκμετάλλευση. «Υπάρχουν όμως κι άλλες μορφές, όπως είναι η εξαναγκαστική εργασία, η αναγκαστική επαιτεία, το εμπόριο βρεφών, οργάνων και ωαρίων» προσθέτει. Το 2013, όπως προκύπτει από τα στοιχεία της Ελληνικής Αστυνομίας, τα αναγνωρισμένα θύματα trafficking στη χώρα μας έφθασαν τα 106. Πενήντα πέντε εξ αυτών ήταν θύματα εργασιακής εκμετάλλευσης, με τα περισσότερα θύματα (35) να είναι από το Μπανγκλαντές. «Τα περισσότερα από αυτά τα θύματα αναγνωρίστηκαν μετά την υπόθεση της Μανωλάδας» εξηγεί η κ. Παπαγεωργίου.

Μια καλύτερη ζωή, μια δουλειά ως βοηθός σε κομμωτήριο, σερβιτόρος σε μπαρ ή οικιακή βοηθός σε κάποιο σπίτι: με αυτές τις υποσχέσεις και τους όρους άνδρες και γυναίκες έρχονται στη χώρα μας ή μετακινούνται εντός Ελλάδας. Ωστόσο, η πραγματικότητα με την οποία τελικά έρχονται αντιμέτωποι είναι εντελώς διαφορετική. «Ζουν και κοιμούνται στον χώρο εργασίας, κακοποιούνται, τους παρακρατούν τα ταξιδιωτικά έγγραφα και τις ταυτότητες, ζουν σε καθεστώς τρόμου, με απειλές για την ίδια τους τη ζωή ή συγγενικών προσώπων» σημειώνει η νομική σύμβουλος του ΚΕΠΑΔ.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ Α.Α. Βρέθηκε στα σύνορα Ελλάδας - Τουρκίας πριν από περίπου επτά χρόνια. Η Α.Α. έπρεπε να φύγει από το χωριό της γιατί ήθελαν να την παντρέψουν με έναν ηλικιωμένο. Κάποιος γνωστός της πλήρωσε το ταξίδι. Οταν έφθασε στην Ελλάδα, τη συνέλαβαν κι εκείνη ζήτησε άσυλο. «Δεν είχα μιλήσει με κανέναν παρά μόνο με κάποιες συγκρατούμενές μου. Οταν βγήκα από τη φυλακή, με περίμεναν σε ένα αυτοκίνητο ένας άνδρας και δύο γυναίκες. Τους εμπιστεύθηκα, ήθελαν να με βοηθήσουν. Ετσι πίστευα. Φθάσαμε σε μία πόλη - δεν θυμάμαι πόσες ώρες ήμασταν στο αυτοκίνητο».

Την έβαλαν να δουλεύει ως καθαρίστρια σε σπίτι. Δε μιλούσαν αγγλικά και δεν μπορούσε να συνεννοηθεί μαζί τους. «Δεν ήξερα πού βρίσκομαι. Δούλευα οκτώ μήνες μέχρι να καταφέρω να βρω πού είμαι. Στο σουπερμάρκετ έμαθα ότι υπήρχε μια εκκλησία όπου πήγαιναν άτομα από τη χώρα μου. Μίλησα με τον πάστορα, ο οποίος μιλούσε ελληνικά.

 Δεν ξέρω τι είπε με τα αφεντικά μου αλλά με πήρε από το σπίτι. Για λίγο καιρό με έψαχναν αλλά μέχρι σήμερα ύστερα από τόσα χρόνια δεν με έχουν ενοχλήσει. Μετά από όλα αυτά, αυτό που λέω σε νέες γυναίκες είναι: Το μέλλον βρίσκεται στα χέρια σας, δεν πρέπει να χρησιμοποιηθεί από οποιονδήποτε».

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Δεν υπάρχουν σχόλια: